എഴുത്തിലെ കുഞ്ഞു ചുവടുകൾ

അനുസരണയുള്ളവർക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഒരു പ്രത്യേകതരം സമാധാനമുണ്ട്. വർഷങ്ങളോളം ഞാനും അങ്ങനെയൊരാളായിരുന്നു—ആർക്കും ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടാക്കാത്തവൻ, ഭക്ഷണത്തിലും പുസ്തകങ്ങളിലും അല്പം സ്നേഹത്തിലും തൃപ്തനായിരുന്നവൻ. കുടുംബത്തിലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും എപ്പോഴും ഓടിയെത്തുന്ന ഒരു 'ബെൽ ബോയ്' ആയിരുന്നു ഞാൻ. കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുന്ന, സ്വാധീനശക്തിയുള്ള വലിയ ആളുകളുടെ നിഴലിലായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതം. അന്ന് എല്ലാവർക്കും എന്നോട് സ്നേഹമായിരുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ അങ്ങനെയായിരുന്നു ഞാൻ കരുതിയിരുന്നത്. ക്രൂരമായ ഒറ്റപ്പെടുത്തൽ നമ്മൾ സ്വന്തമായി ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന നിമിഷം ആ സമാധാനം അവസാനിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവർ നമുക്കായി നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ള ജോലികളുമായി നമ്മുടെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ ഒത്തുപോകാതെ വരുമ്പോൾ, ആ 'സ്നേഹത്തിന്റെ' യഥാർത്ഥ മുഖം വെളിപ്പെടുന്നു. അതൊരു പാലമല്ല, മറിച്ച് ഒരു കരാറാണെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയുന്നു. പലർക്കും സ്നേഹം എന്നത് വെറും പരസ്പരസഹായം മാത്രമാണ്— 'നീ എന്റെ പുറം ചൊറിഞ്ഞു തരിക, ഞാൻ നിന്റെ പുറം ചൊറിഞ്ഞു തരാം' എന്ന മട്ടിലുള്ള ഒരു ഇടപാട്. എപ്പോഴാണോ നിങ്ങൾ ആ സഹായം നിർത്തുന്നത്, അപ്പോൾ നിങ്ങൾ അവർക്ക് പ്രിയപ...

       യന്ത്രം മുരൾച്ച തുടങ്ങുന്നു, മഷി ചിതറി വീഴുന്നു, വിശ്രമമില്ലാത്തൊരാത്മാവുപോൽ എന്റെ പേന ചലിക്കുന്നു. അപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ തർക്കങ്ങളുടെ പെരുമഴ, എന്റെ മൗനത്തെ കൊന്നു തള്ളുന്ന ശബ്ദഘോഷങ്ങൾ. തിരമാലകൾക്കിടയിലേക്ക് വലിച്ചെറിയപ്പെട്ടവനാണോ ഞാൻ? കടലിന് സൂക്ഷിക്കാനാവാത്ത പേരും നാളുമില്ലാത്തൊരു തോണി. ഞാൻ വന്നൊരാ പുഴയെ ഞാനിന്നും തിരയുന്നു, പക്ഷേ, മുന്നിൽ തീരമില്ലാത്തൊരു കടൽ മാത്രം ശേഷിക്കുന്നു. ആഗ്രഹങ്ങളുടെ പെരുമഴയിൽ എന്റെ ശബ്ദം മുങ്ങിപ്പോകുന്നു, ഉള്ളിൽ കനലായെരിയുന്നൊരു സ്വകാര്യ ഭാരതയുദ്ധം. ആനന്ദത്തിന്റെ കുളിർകാറ്റു തേടിയാണ് ഞാൻ വന്നത്, പക്ഷേ, കണ്ടതോ എന്റെ തന്നെ ഉടഞ്ഞുപോയൊരു കഷ്ണം. അതിരുകൾ മാഞ്ഞുപോകുന്നു, അടയാളങ്ങൾ ഇല്ലാതാകുന്നു, മഞ്ഞുമൂടിയ ഈ യാത്രയിൽ തീരങ്ങൾ ഇനിയൊരു സ്വപ്നം മാത്രം. മഹത്തുക്കൾ പറയുന്ന ആ 'പരമാത്മാവിൻ' അംശമാണോ ഞാൻ? അതോ ഇരുട്ടിൽ വെറുതെ ചൂളം വിളിച്ചു നടക്കുന്നവനോ? വെയിലുള്ളപ്പോൾ മാത്രം പുല്ലുണക്കാൻ വിധി തന്നൊരു സമയം, പക്ഷേ, ദൂരെ ആകാശം വീണ്ടും കറുത്തു തുടങ്ങുന്നു. ഭയപ്പെടാതെ ഞാൻ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ കാട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങട്ടെ, എല്ലാ ഉള്ളിലും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ തീരമില്ലാത്ത വി...

വനമധ്യത്തിൽ നിശബ്ദതയെ ഉന്നംവെച്ച്- കിരാതർ കാത്തുനിൽക്കുന്നു, വാക്കുകൾ കൊണ്ട് മുറിവേൽപ്പിക്കുവാൻ. അർത്ഥശൂന്യമായ ആരവങ്ങളുടെ ഈ 'ജനാധിപത്യം' പ്രശാന്തതയുടെ കാനനത്തിന് തീയിടുന്നു. ദുർബലരെ വേട്ടയാടുന്ന വായാടികളായ മകരങ്ങൾ, അവശിഷ്ടങ്ങൾക്കായി പതിയിരിക്കുന്ന സ്രാവുകൾ. ജീവിതമെന്ന് നാം വിശ്വസിക്കുന്ന ഈ ചളിക്കുണ്ടിൽ, വ്യർത്ഥമായ തർക്കങ്ങൾക്കായി നാം തുഴയുന്നു. ഇവിടെ പൂർണ്ണവിരാമങ്ങളില്ല, ഈ പ്രയാണത്തിന് അന്ത്യമില്ല, അർദ്ധവിരാമങ്ങൾ മാത്രം കോർത്തിട്ടൊരു നീണ്ട ശൃംഖല. സംശയവും മോഹവും മാംസനിബദ്ധമായ തൃഷ്ണയും- ചുറ്റിക്കറങ്ങി ഒടുവിൽ ശൂന്യതയിൽ തന്നെ ചേരുന്നു.

  അച്ചടക്കം അവകാശികളില്ലാതെ നിൽക്കുന്നു  ചതുരത്തിന്റെ അറ്റത്ത്—  താഴേക്ക് വലിച്ചെറിയാൻ പോലും ഭീരുക്കളായ കാറ്റുകളാൽ  ജീർണ്ണിച്ചൊരു കൊടിപ്പടം. അത് പാപമോചനം തേടുന്നില്ല,  പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചുപറയുന്ന ഭീരുക്കളുടെ  പ്രഖ്യാപനങ്ങളിൽ;  തുരുമ്പിച്ച പാത്രങ്ങളിലേക്ക് സ്വന്തം കുറ്റസമ്മതങ്ങൾ വലിച്ചെറിഞ്ഞ്  അതിനെ ധൈര്യമെന്ന് അവർ വിളിക്കുന്നു. അത്യുന്നതമായ ആ അഭിലാഷം—  ഒരിക്കൽ വായുവിനെപ്പോലും മാറ്റിമറിച്ച ജ്വാലയായിരുന്നു അത്—  ഇന്നതൊരു വെറും കിംവദന്തിയായി മിന്നുന്നു,  സ്വന്തം തളർച്ചയിൽ ചാരിയിരിക്കുന്ന  ഒരു യുഗത്തിന്റെ പാർശ്വഫലം മാത്രം. നമ്മൾ  ഈ ശരീരമാകുന്ന വീട്ടിൽ വസിക്കുന്നു,  അതൊരു കാത്തിരിപ്പുമുറിയെന്നപോലെ;  ഫർണിച്ചറുകൾ മാറ്റാൻ നമുക്ക് പേടി,  ഗിയറുകൾ മാറ്റാൻ പേടി,  നമ്മുടെ തന്നെ ജഡത്വത്തിന്റെ പൊടിപടലങ്ങളെ  അലട്ടാൻ പോലും നമുക്ക് പേടി. അകത്ത്,  പേരില്ലാത്തൊരു ഗോത്രം ഒത്തുചേരുന്നു—  അവർ ക്രൂരരുമല്ല, വിശുദ്ധരുമല്ല—  അസ്വസ്ഥർ മാത്രം.  കൂക്കുവിളിക്കുന്ന ആൾക്കൂട്ടം  തങ്ങളുടെ പ്രതിധ്വനിയെ...

(Running Away from the Light) ഞാൻ പിടിച്ചുനിൽക്കുന്നു ഇന്നലെയുടെ അവസാന തൂണിനെ— ഓർമ്മകളുടെ ഉപ്പുകൊണ്ട് മൃദുവായിത്തീർന്ന, ആഗ്രഹങ്ങൾ കൊണ്ട് ചുരണ്ടപ്പെട്ട— ഇനിയും ഒരിക്കൽ അതിനെ പൂക്കുമെന്നു വിശ്വസിക്കുന്ന പോലെ. പക്ഷേ പൂക്കൾ വീണുകഴിഞ്ഞു. തോട്ടം മുന്നോട്ടുപോയിരിക്കുന്നു. ആ മുറികളിലെ മുഖങ്ങൾ വയസ്സായി. ചിലർ ചാരമായി നിശ്ശബ്ദതയിൽ ലയിച്ചു. ഞാനും— ഞാനും മാറി, കാലത്തിന്റെ കൈകളിൽ എന്റെ രൂപം മാറ്റപ്പെട്ടു. ഒന്നും കാത്തിരിക്കില്ല. നദി നിൽക്കില്ല എന്റെ ഓർമ്മകൾക്കായി. അത് എന്റെ വിരലുകൾക്കിട കൂടി വെളിച്ചം പോലെ ഒഴുകിപ്പോകുന്നു— ശാന്തമായും അനാസക്തമായും. ഒരേ നദിയിൽ രണ്ടുതവണ കാൽവെയ്ക്കാൻ കഴിയില്ല— രണ്ടാമത്തെ സ്പർശത്തിൽ അത് ഇതിനകം മാറിയിരിക്കും, നിന്നെ മറന്നിരിക്കും. ഇതാണ് ജീവിതത്തിന്റെ ദുഃഖഹാസ്യം. വിപുലമായ ശൂന്യതയിൽ നിന്ന് നാം ഉദിച്ചു— രൂപമില്ലാതെ, പേരില്ലാതെ, ആകാശം പോലെ നഗ്നമായി. നാം ആരുമല്ലാത്തവർ, മറ്റാരുമല്ലാത്തവരെ തേടി, നിഴലുകളെ തന്നെ തിരിച്ചറിയലെന്ന് തെറ്റിധരിച്ചു, ഇരുളിൽ നമ്മെ “ആരൊക്കെയോ” എന്ന് വിളിച്ചു. പക്ഷേ “ആരൊക്കെയോ” എന്ന മുഖം ഭാരമാണ്. അത് വേദനിക്കുന്നു. അത് കൈയ്യടികൾ ചോദിക്കുന്നു. ഇതാണ്— ഈ “ആരൊക്...

റോഹിത്തിന്റേത് ഒരു 'മാതൃകാപരമായ' കുട്ടിക്കാലമായിരുന്നു. പഠനത്തിൽ മിടുക്കൻ, ഒരിക്കലും മാതാപിതാക്കളെ എതിർത്തു സംസാരിക്കാത്ത അനുസരണയുള്ള മകൻ. "ഒരിക്കലും ശബ്ദമുയർത്തരുത്", "എപ്പോഴും ശാന്തനായിരിക്കണം" എന്നതായിരുന്നു അവനെ പഠിപ്പിച്ച പാഠങ്ങൾ. പക്ഷേ, 40-കളിൽ എത്തിയപ്പോൾ റോഹിത്തിന്റെ ജീവിതം ഒരു തകർച്ചയുടെ വക്കിലായിരുന്നു. ഓഫീസിൽ സഹപ്രവർത്തകർ അവനെ പുച്ഛിച്ചു. മറ്റുള്ളവർ ചെയ്യുന്ന തെറ്റുകൾക്ക് പോലും അവൻ പഴി കേട്ടു. തർക്കങ്ങളോ പ്രകോപനങ്ങളോ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ ഒന്നുകിൽ അവൻ മരവിച്ചുപോയതുപോലെ മിണ്ടാതിരിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ നിയന്ത്രണം വിട്ട് പൊട്ടിത്തെറിക്കും. കൃത്യമായ അളവിൽ പ്രതികരിക്കാൻ (Assertiveness) അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു. ആത്മവിശ്വാസമില്ലാത്ത പെരുമാറ്റം കാരണം പല ജോലികളിൽ നിന്നും അവൻ പുറത്താക്കപ്പെട്ടു. ദാമ്പത്യജീവിതവും വല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. സ്വന്തമായി ഒരു തീരുമാനമെടുക്കാനോ, ഭാര്യയോട് തുല്യനിലയിൽ സംസാരിക്കാനോ അവന് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഒടുവിൽ, ഭാര്യ അവനെ വിട്ടുപോകാൻ തീരുമാനിച്ച ഒരു വൈകുന്നേരം, ഒരു റെസ്റ്റോറന്റിൽ വെച്ച് റോഹിത് അപരിചിതനായ ഒരാളെ പരിചയപ്പെട്ടു. റോഹിത്തിന്റെ നിസ...