ഞാൻ പ്രകാശത്തിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകുകയാണ്.
(Running Away from the Light) ഞാൻ പിടിച്ചുനിൽക്കുന്നു ഇന്നലെയുടെ അവസാന തൂണിനെ— ഓർമ്മകളുടെ ഉപ്പുകൊണ്ട് മൃദുവായിത്തീർന്ന, ആഗ്രഹങ്ങൾ കൊണ്ട് ചുരണ്ടപ്പെട്ട— ഇനിയും ഒരിക്കൽ അതിനെ പൂക്കുമെന്നു വിശ്വസിക്കുന്ന പോലെ. പക്ഷേ പൂക്കൾ വീണുകഴിഞ്ഞു. തോട്ടം മുന്നോട്ടുപോയിരിക്കുന്നു. ആ മുറികളിലെ മുഖങ്ങൾ വയസ്സായി. ചിലർ ചാരമായി നിശ്ശബ്ദതയിൽ ലയിച്ചു. ഞാനും— ഞാനും മാറി, കാലത്തിന്റെ കൈകളിൽ എന്റെ രൂപം മാറ്റപ്പെട്ടു. ഒന്നും കാത്തിരിക്കില്ല. നദി നിൽക്കില്ല എന്റെ ഓർമ്മകൾക്കായി. അത് എന്റെ വിരലുകൾക്കിട കൂടി വെളിച്ചം പോലെ ഒഴുകിപ്പോകുന്നു— ശാന്തമായും അനാസക്തമായും. ഒരേ നദിയിൽ രണ്ടുതവണ കാൽവെയ്ക്കാൻ കഴിയില്ല— രണ്ടാമത്തെ സ്പർശത്തിൽ അത് ഇതിനകം മാറിയിരിക്കും, നിന്നെ മറന്നിരിക്കും. ഇതാണ് ജീവിതത്തിന്റെ ദുഃഖഹാസ്യം. വിപുലമായ ശൂന്യതയിൽ നിന്ന് നാം ഉദിച്ചു— രൂപമില്ലാതെ, പേരില്ലാതെ, ആകാശം പോലെ നഗ്നമായി. നാം ആരുമല്ലാത്തവർ, മറ്റാരുമല്ലാത്തവരെ തേടി, നിഴലുകളെ തന്നെ തിരിച്ചറിയലെന്ന് തെറ്റിധരിച്ചു, ഇരുളിൽ നമ്മെ “ആരൊക്കെയോ” എന്ന് വിളിച്ചു. പക്ഷേ “ആരൊക്കെയോ” എന്ന മുഖം ഭാരമാണ്. അത് വേദനിക്കുന്നു. അത് കൈയ്യടികൾ ചോദിക്കുന്നു. ഇതാണ്— ഈ “ആരൊക്...
