എഴുത്തിലെ കുഞ്ഞു ചുവടുകൾ

ഉപരിതലം ഫെബ്രുവരിയിലെ അസ്ഥി മരവിപ്പിക്കുന്ന സായാഹ്നമായിരുന്നു അത്. മിനസോട്ടയിലെ ശൈത്യകാലം ഒരു മൂർച്ചയുള്ള വാളുപോലെ ശരീരത്തിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നു. മരവിച്ച ഖജനാവുകളുടെയും അതിനേക്കാൾ മരവിച്ച ഹൃദയങ്ങളുടെയും നാടായിരുന്നു ഇത്. അയഞ്ഞ ജീൻസും കനംകുറഞ്ഞ ഒരു ട്രാക്ക് സ്യൂട്ടും ധരിച്ച് വിറച്ചുകൊണ്ട് ആ പെൺകുട്ടി തപ്പിത്തടഞ്ഞു നടന്നു. അവളുടെ ശ്വാസം മഞ്ഞുകണങ്ങളായി അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഉയർന്നു പൊങ്ങുകയും നിമിഷനേരം കൊണ്ട് ചാരനിറത്തിലുള്ള ആകാശത്തിൽ അപ്രത്യക്ഷമാവുകയും ചെയ്തു. ഏജൻസി വാടക നൽകാൻ വിസമ്മതിച്ചതോടെ അവൾ തെരുവിലായി. അമ്മയുടെ ഫോട്ടോയും, കനമുള്ള കോട്ടും, അവളുടെ അന്തസ്സും ഉൾപ്പെടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും ആ പൂട്ടിയ വാതിലുകൾക്ക് പിന്നിലായി. ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് മുന്നിൽ കരുണയില്ലാത്ത ശൂന്യത മാത്രം. അധഃപതനം ഈ നീണ്ട ഇരുണ്ട പാതയ്ക്ക് അവസാനമില്ലെന്ന് തോന്നി. തുടങ്ങിയപ്പോൾ അത് ഉപരിതലത്തിലായിരുന്നു, മേഘങ്ങളിലേക്ക് ഉയരങ്ങളിലേക്ക് ലക്ഷ്യം വെച്ചിരുന്നു. നാം നമ്മോട് തന്നെ പുരോഗതിയെക്കുറിച്ചും നക്ഷത്രങ്ങളെക്കുറിച്ചും വാഗ്ദാനങ്ങൾ നൽകിയിരുന്നു. പക്ഷേ, എവിടെയോ വെച്ച് ആ വഴി തെറ്റിപ്പോയി. അയൽക്കാർ തെരുവിൽ മരവിച്ചു മരിക്കുമ്പോൾ വാനോ...