എഴുത്തിലെ കുഞ്ഞു ചുവടുകൾ

കോപം എന്നത് ഒരു പോരായ്മയായാണ് നമ്മെ ചെറുപ്പം മുതലേ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്. അത് നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടലാണെന്നും, അടിച്ചമർത്തപ്പെടേണ്ട ഒരു വികാരമാണെന്നും അല്ലെങ്കിൽ സ്വഭാവദൂഷ്യമാണെന്നും എല്ലാവരും പറയുന്നു. എന്നാൽ, ഈ ലോകത്തിന് തെറ്റുപറ്റിയോ എന്ന് ഞാൻ സംശയിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. "നിശബ്ദ ചതികളുടെ" മുഖംമൂടികൾ എനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ളവരിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക തരം സാമൂഹിക "തികവ്" ഞാൻ കാണുന്നു. ആളുകൾ ഊഷ്മളമായി പുഞ്ചിരിക്കുന്നു, വളരെ വിനയത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നു, തികഞ്ഞ നയതന്ത്രജ്ഞതയോടെ പെരുമാറുന്നു. എന്നാൽ ഈ തിരശ്ശീലയ്ക്ക് പിന്നിലെ യാഥാർത്ഥ്യം പലപ്പോഴും ഇരുണ്ടതാണ്. അവർ മറ്റുള്ളവർക്ക് പിന്നിൽ കുഴികൾ തോണ്ടുന്നു—പുറമെ സ്നേഹം നടിക്കുമ്പോഴും മറ്റൊരാളെക്കുറിച്ച് മോശമായി സംസാരിക്കുകയും അവരുടെ അന്തസ്സ് ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഞാൻ ഇതൊന്നും ചെയ്യാറില്ല. എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും തോന്നിയാൽ അത് എന്റെ മുഖത്ത് കാണാം. എനിക്ക് ഒരു കാര്യം ഇഷ്ടപ്പെട്ടാൽ ഞാൻ അത് പറയും. ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിലും പറയും. കണക്കുകൂട്ടിയുള്ള നിശബ്ദതയ്ക്ക് പ്രതിഫലം നൽകുന്ന ഈ ലോകത്ത്, എന്റെ ഈ "അന്ധമായ കോപ...