എഴുത്തിലെ കുഞ്ഞു ചുവടുകൾ

(Running Away from the Light) ഞാൻ പിടിച്ചുനിൽക്കുന്നു ഇന്നലെയുടെ അവസാന തൂണിനെ— ഓർമ്മകളുടെ ഉപ്പുകൊണ്ട് മൃദുവായിത്തീർന്ന, ആഗ്രഹങ്ങൾ കൊണ്ട് ചുരണ്ടപ്പെട്ട— ഇനിയും ഒരിക്കൽ അതിനെ പൂക്കുമെന്നു വിശ്വസിക്കുന്ന പോലെ. പക്ഷേ പൂക്കൾ വീണുകഴിഞ്ഞു. തോട്ടം മുന്നോട്ടുപോയിരിക്കുന്നു. ആ മുറികളിലെ മുഖങ്ങൾ വയസ്സായി. ചിലർ ചാരമായി നിശ്ശബ്ദതയിൽ ലയിച്ചു. ഞാനും— ഞാനും മാറി, കാലത്തിന്റെ കൈകളിൽ എന്റെ രൂപം മാറ്റപ്പെട്ടു. ഒന്നും കാത്തിരിക്കില്ല. നദി നിൽക്കില്ല എന്റെ ഓർമ്മകൾക്കായി. അത് എന്റെ വിരലുകൾക്കിട കൂടി വെളിച്ചം പോലെ ഒഴുകിപ്പോകുന്നു— ശാന്തമായും അനാസക്തമായും. ഒരേ നദിയിൽ രണ്ടുതവണ കാൽവെയ്ക്കാൻ കഴിയില്ല— രണ്ടാമത്തെ സ്പർശത്തിൽ അത് ഇതിനകം മാറിയിരിക്കും, നിന്നെ മറന്നിരിക്കും. ഇതാണ് ജീവിതത്തിന്റെ ദുഃഖഹാസ്യം. വിപുലമായ ശൂന്യതയിൽ നിന്ന് നാം ഉദിച്ചു— രൂപമില്ലാതെ, പേരില്ലാതെ, ആകാശം പോലെ നഗ്നമായി. നാം ആരുമല്ലാത്തവർ, മറ്റാരുമല്ലാത്തവരെ തേടി, നിഴലുകളെ തന്നെ തിരിച്ചറിയലെന്ന് തെറ്റിധരിച്ചു, ഇരുളിൽ നമ്മെ “ആരൊക്കെയോ” എന്ന് വിളിച്ചു. പക്ഷേ “ആരൊക്കെയോ” എന്ന മുഖം ഭാരമാണ്. അത് വേദനിക്കുന്നു. അത് കൈയ്യടികൾ ചോദിക്കുന്നു. ഇതാണ്— ഈ “ആരൊക്...

റോഹിത്തിന്റേത് ഒരു 'മാതൃകാപരമായ' കുട്ടിക്കാലമായിരുന്നു. പഠനത്തിൽ മിടുക്കൻ, ഒരിക്കലും മാതാപിതാക്കളെ എതിർത്തു സംസാരിക്കാത്ത അനുസരണയുള്ള മകൻ. "ഒരിക്കലും ശബ്ദമുയർത്തരുത്", "എപ്പോഴും ശാന്തനായിരിക്കണം" എന്നതായിരുന്നു അവനെ പഠിപ്പിച്ച പാഠങ്ങൾ. പക്ഷേ, 40-കളിൽ എത്തിയപ്പോൾ റോഹിത്തിന്റെ ജീവിതം ഒരു തകർച്ചയുടെ വക്കിലായിരുന്നു. ഓഫീസിൽ സഹപ്രവർത്തകർ അവനെ പുച്ഛിച്ചു. മറ്റുള്ളവർ ചെയ്യുന്ന തെറ്റുകൾക്ക് പോലും അവൻ പഴി കേട്ടു. തർക്കങ്ങളോ പ്രകോപനങ്ങളോ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ ഒന്നുകിൽ അവൻ മരവിച്ചുപോയതുപോലെ മിണ്ടാതിരിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ നിയന്ത്രണം വിട്ട് പൊട്ടിത്തെറിക്കും. കൃത്യമായ അളവിൽ പ്രതികരിക്കാൻ (Assertiveness) അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു. ആത്മവിശ്വാസമില്ലാത്ത പെരുമാറ്റം കാരണം പല ജോലികളിൽ നിന്നും അവൻ പുറത്താക്കപ്പെട്ടു. ദാമ്പത്യജീവിതവും വല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. സ്വന്തമായി ഒരു തീരുമാനമെടുക്കാനോ, ഭാര്യയോട് തുല്യനിലയിൽ സംസാരിക്കാനോ അവന് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഒടുവിൽ, ഭാര്യ അവനെ വിട്ടുപോകാൻ തീരുമാനിച്ച ഒരു വൈകുന്നേരം, ഒരു റെസ്റ്റോറന്റിൽ വെച്ച് റോഹിത് അപരിചിതനായ ഒരാളെ പരിചയപ്പെട്ടു. റോഹിത്തിന്റെ നിസ...

ഉപരിതലം ഫെബ്രുവരിയിലെ അസ്ഥി മരവിപ്പിക്കുന്ന സായാഹ്നമായിരുന്നു അത്. മിനസോട്ടയിലെ ശൈത്യകാലം ഒരു മൂർച്ചയുള്ള വാളുപോലെ ശരീരത്തിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നു. മരവിച്ച ഖജനാവുകളുടെയും അതിനേക്കാൾ മരവിച്ച ഹൃദയങ്ങളുടെയും നാടായിരുന്നു ഇത്. അയഞ്ഞ ജീൻസും കനംകുറഞ്ഞ ഒരു ട്രാക്ക് സ്യൂട്ടും ധരിച്ച് വിറച്ചുകൊണ്ട് ആ പെൺകുട്ടി തപ്പിത്തടഞ്ഞു നടന്നു. അവളുടെ ശ്വാസം മഞ്ഞുകണങ്ങളായി അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഉയർന്നു പൊങ്ങുകയും നിമിഷനേരം കൊണ്ട് ചാരനിറത്തിലുള്ള ആകാശത്തിൽ അപ്രത്യക്ഷമാവുകയും ചെയ്തു. ഏജൻസി വാടക നൽകാൻ വിസമ്മതിച്ചതോടെ അവൾ തെരുവിലായി. അമ്മയുടെ ഫോട്ടോയും, കനമുള്ള കോട്ടും, അവളുടെ അന്തസ്സും ഉൾപ്പെടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും ആ പൂട്ടിയ വാതിലുകൾക്ക് പിന്നിലായി. ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് മുന്നിൽ കരുണയില്ലാത്ത ശൂന്യത മാത്രം. അധഃപതനം ഈ നീണ്ട ഇരുണ്ട പാതയ്ക്ക് അവസാനമില്ലെന്ന് തോന്നി. തുടങ്ങിയപ്പോൾ അത് ഉപരിതലത്തിലായിരുന്നു, മേഘങ്ങളിലേക്ക് ഉയരങ്ങളിലേക്ക് ലക്ഷ്യം വെച്ചിരുന്നു. നാം നമ്മോട് തന്നെ പുരോഗതിയെക്കുറിച്ചും നക്ഷത്രങ്ങളെക്കുറിച്ചും വാഗ്ദാനങ്ങൾ നൽകിയിരുന്നു. പക്ഷേ, എവിടെയോ വെച്ച് ആ വഴി തെറ്റിപ്പോയി. അയൽക്കാർ തെരുവിൽ മരവിച്ചു മരിക്കുമ്പോൾ വാനോ...