എഴുത്തിലെ കുഞ്ഞു ചുവടുകൾ

വനമധ്യത്തിൽ നിശബ്ദതയെ ഉന്നംവെച്ച്- കിരാതർ കാത്തുനിൽക്കുന്നു, വാക്കുകൾ കൊണ്ട് മുറിവേൽപ്പിക്കുവാൻ. അർത്ഥശൂന്യമായ ആരവങ്ങളുടെ ഈ 'ജനാധിപത്യം' പ്രശാന്തതയുടെ കാനനത്തിന് തീയിടുന്നു. ദുർബലരെ വേട്ടയാടുന്ന വായാടികളായ മകരങ്ങൾ, അവശിഷ്ടങ്ങൾക്കായി പതിയിരിക്കുന്ന സ്രാവുകൾ. ജീവിതമെന്ന് നാം വിശ്വസിക്കുന്ന ഈ ചളിക്കുണ്ടിൽ, വ്യർത്ഥമായ തർക്കങ്ങൾക്കായി നാം തുഴയുന്നു. ഇവിടെ പൂർണ്ണവിരാമങ്ങളില്ല, ഈ പ്രയാണത്തിന് അന്ത്യമില്ല, അർദ്ധവിരാമങ്ങൾ മാത്രം കോർത്തിട്ടൊരു നീണ്ട ശൃംഖല. സംശയവും മോഹവും മാംസനിബദ്ധമായ തൃഷ്ണയും- ചുറ്റിക്കറങ്ങി ഒടുവിൽ ശൂന്യതയിൽ തന്നെ ചേരുന്നു.

  അച്ചടക്കം അവകാശികളില്ലാതെ നിൽക്കുന്നു  ചതുരത്തിന്റെ അറ്റത്ത്—  താഴേക്ക് വലിച്ചെറിയാൻ പോലും ഭീരുക്കളായ കാറ്റുകളാൽ  ജീർണ്ണിച്ചൊരു കൊടിപ്പടം. അത് പാപമോചനം തേടുന്നില്ല,  പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചുപറയുന്ന ഭീരുക്കളുടെ  പ്രഖ്യാപനങ്ങളിൽ;  തുരുമ്പിച്ച പാത്രങ്ങളിലേക്ക് സ്വന്തം കുറ്റസമ്മതങ്ങൾ വലിച്ചെറിഞ്ഞ്  അതിനെ ധൈര്യമെന്ന് അവർ വിളിക്കുന്നു. അത്യുന്നതമായ ആ അഭിലാഷം—  ഒരിക്കൽ വായുവിനെപ്പോലും മാറ്റിമറിച്ച ജ്വാലയായിരുന്നു അത്—  ഇന്നതൊരു വെറും കിംവദന്തിയായി മിന്നുന്നു,  സ്വന്തം തളർച്ചയിൽ ചാരിയിരിക്കുന്ന  ഒരു യുഗത്തിന്റെ പാർശ്വഫലം മാത്രം. നമ്മൾ  ഈ ശരീരമാകുന്ന വീട്ടിൽ വസിക്കുന്നു,  അതൊരു കാത്തിരിപ്പുമുറിയെന്നപോലെ;  ഫർണിച്ചറുകൾ മാറ്റാൻ നമുക്ക് പേടി,  ഗിയറുകൾ മാറ്റാൻ പേടി,  നമ്മുടെ തന്നെ ജഡത്വത്തിന്റെ പൊടിപടലങ്ങളെ  അലട്ടാൻ പോലും നമുക്ക് പേടി. അകത്ത്,  പേരില്ലാത്തൊരു ഗോത്രം ഒത്തുചേരുന്നു—  അവർ ക്രൂരരുമല്ല, വിശുദ്ധരുമല്ല—  അസ്വസ്ഥർ മാത്രം.  കൂക്കുവിളിക്കുന്ന ആൾക്കൂട്ടം  തങ്ങളുടെ പ്രതിധ്വനിയെ...