എഴുത്തിലെ കുഞ്ഞു ചുവടുകൾ

എന്റെ ഈ വിചിത്രമായ കീബോർഡ് വീണ്ടും കേടായിരിക്കുന്നു. അറ്റത്തുള്ള നമ്പർ കീകളൊന്നും പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല, 5-ഉം 6-ഉം ഒഴികെ. ബാക്കിയുള്ളവയ്ക്കായി എനിക്ക് നമ്പാഡ് (numpad) ഓൺ ചെയ്യേണ്ടി വരും. ഈ കീബോർഡുമായി മല്ലിടുമ്പോൾ, നമുക്കെല്ലാവർക്കും സംഭവിക്കാൻ പോകുന്ന ആ സത്യത്തെക്കുറിച്ച്, മരണത്തെക്കുറിച്ച്, അസ്വസ്ഥമാക്കുന്ന ഒരു വിചിത്ര ചിന്ത എന്നിലുണ്ടായി. മരണം മാത്രമാണ് ഏക ഉറപ്പുള്ള കാര്യം, എങ്കിലും അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. നമുക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നത് സങ്കടകരവും അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്നതുമാണ്, എന്നാൽ നമ്മുടെ സ്വന്തം മരണം ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തമായി നമുക്ക് തോന്നുന്നു. അത് ഏറ്റവും വലിയ ട്രാജഡി തന്നെയല്ലേ? കാരണം, അപ്പോൾ നമ്മളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ ലോകം അവസാനിക്കുകയാണല്ലോ. മരണവും പ്രിയപ്പെട്ടവരിൽ നിന്നുള്ള വേർപാടും എന്നെ സങ്കടപ്പെടുത്തുന്ന ആ വികാരത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്റെ അമ്മയുടെയും സഹോദരിയുടെയും മറ്റുള്ളവരുടെയും കാര്യം എടുത്താൽ, 'പ്രിയപ്പെട്ടവർ' എന്ന പട്ടികയിൽ അവർ ഉൾപ്പെടുമെന്ന് അവർ സമ്മതിച്ചെന്നു വരില്ല; കാരണം ...

കോപം എന്നത് ഒരു പോരായ്മയായാണ് നമ്മെ ചെറുപ്പം മുതലേ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്. അത് നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടലാണെന്നും, അടിച്ചമർത്തപ്പെടേണ്ട ഒരു വികാരമാണെന്നും അല്ലെങ്കിൽ സ്വഭാവദൂഷ്യമാണെന്നും എല്ലാവരും പറയുന്നു. എന്നാൽ, ഈ ലോകത്തിന് തെറ്റുപറ്റിയോ എന്ന് ഞാൻ സംശയിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. "നിശബ്ദ ചതികളുടെ" മുഖംമൂടികൾ എനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ളവരിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക തരം സാമൂഹിക "തികവ്" ഞാൻ കാണുന്നു. ആളുകൾ ഊഷ്മളമായി പുഞ്ചിരിക്കുന്നു, വളരെ വിനയത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നു, തികഞ്ഞ നയതന്ത്രജ്ഞതയോടെ പെരുമാറുന്നു. എന്നാൽ ഈ തിരശ്ശീലയ്ക്ക് പിന്നിലെ യാഥാർത്ഥ്യം പലപ്പോഴും ഇരുണ്ടതാണ്. അവർ മറ്റുള്ളവർക്ക് പിന്നിൽ കുഴികൾ തോണ്ടുന്നു—പുറമെ സ്നേഹം നടിക്കുമ്പോഴും മറ്റൊരാളെക്കുറിച്ച് മോശമായി സംസാരിക്കുകയും അവരുടെ അന്തസ്സ് ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഞാൻ ഇതൊന്നും ചെയ്യാറില്ല. എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും തോന്നിയാൽ അത് എന്റെ മുഖത്ത് കാണാം. എനിക്ക് ഒരു കാര്യം ഇഷ്ടപ്പെട്ടാൽ ഞാൻ അത് പറയും. ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിലും പറയും. കണക്കുകൂട്ടിയുള്ള നിശബ്ദതയ്ക്ക് പ്രതിഫലം നൽകുന്ന ഈ ലോകത്ത്, എന്റെ ഈ "അന്ധമായ കോപ...

അനുസരണയുള്ളവർക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഒരു പ്രത്യേകതരം സമാധാനമുണ്ട്. വർഷങ്ങളോളം ഞാനും അങ്ങനെയൊരാളായിരുന്നു—ആർക്കും ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടാക്കാത്തവൻ, ഭക്ഷണത്തിലും പുസ്തകങ്ങളിലും അല്പം സ്നേഹത്തിലും തൃപ്തനായിരുന്നവൻ. കുടുംബത്തിലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും എപ്പോഴും ഓടിയെത്തുന്ന ഒരു 'ബെൽ ബോയ്' ആയിരുന്നു ഞാൻ. കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുന്ന, സ്വാധീനശക്തിയുള്ള വലിയ ആളുകളുടെ നിഴലിലായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതം. അന്ന് എല്ലാവർക്കും എന്നോട് സ്നേഹമായിരുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ അങ്ങനെയായിരുന്നു ഞാൻ കരുതിയിരുന്നത്. ക്രൂരമായ ഒറ്റപ്പെടുത്തൽ നമ്മൾ സ്വന്തമായി ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന നിമിഷം ആ സമാധാനം അവസാനിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവർ നമുക്കായി നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ള ജോലികളുമായി നമ്മുടെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ ഒത്തുപോകാതെ വരുമ്പോൾ, ആ 'സ്നേഹത്തിന്റെ' യഥാർത്ഥ മുഖം വെളിപ്പെടുന്നു. അതൊരു പാലമല്ല, മറിച്ച് ഒരു കരാറാണെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയുന്നു. പലർക്കും സ്നേഹം എന്നത് വെറും പരസ്പരസഹായം മാത്രമാണ്— 'നീ എന്റെ പുറം ചൊറിഞ്ഞു തരിക, ഞാൻ നിന്റെ പുറം ചൊറിഞ്ഞു തരാം' എന്ന മട്ടിലുള്ള ഒരു ഇടപാട്. എപ്പോഴാണോ നിങ്ങൾ ആ സഹായം നിർത്തുന്നത്, അപ്പോൾ നിങ്ങൾ അവർക്ക് പ്രിയപ...

       യന്ത്രം മുരൾച്ച തുടങ്ങുന്നു, മഷി ചിതറി വീഴുന്നു, വിശ്രമമില്ലാത്തൊരാത്മാവുപോൽ എന്റെ പേന ചലിക്കുന്നു. അപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ തർക്കങ്ങളുടെ പെരുമഴ, എന്റെ മൗനത്തെ കൊന്നു തള്ളുന്ന ശബ്ദഘോഷങ്ങൾ. തിരമാലകൾക്കിടയിലേക്ക് വലിച്ചെറിയപ്പെട്ടവനാണോ ഞാൻ? കടലിന് സൂക്ഷിക്കാനാവാത്ത പേരും നാളുമില്ലാത്തൊരു തോണി. ഞാൻ വന്നൊരാ പുഴയെ ഞാനിന്നും തിരയുന്നു, പക്ഷേ, മുന്നിൽ തീരമില്ലാത്തൊരു കടൽ മാത്രം ശേഷിക്കുന്നു. ആഗ്രഹങ്ങളുടെ പെരുമഴയിൽ എന്റെ ശബ്ദം മുങ്ങിപ്പോകുന്നു, ഉള്ളിൽ കനലായെരിയുന്നൊരു സ്വകാര്യ ഭാരതയുദ്ധം. ആനന്ദത്തിന്റെ കുളിർകാറ്റു തേടിയാണ് ഞാൻ വന്നത്, പക്ഷേ, കണ്ടതോ എന്റെ തന്നെ ഉടഞ്ഞുപോയൊരു കഷ്ണം. അതിരുകൾ മാഞ്ഞുപോകുന്നു, അടയാളങ്ങൾ ഇല്ലാതാകുന്നു, മഞ്ഞുമൂടിയ ഈ യാത്രയിൽ തീരങ്ങൾ ഇനിയൊരു സ്വപ്നം മാത്രം. മഹത്തുക്കൾ പറയുന്ന ആ 'പരമാത്മാവിൻ' അംശമാണോ ഞാൻ? അതോ ഇരുട്ടിൽ വെറുതെ ചൂളം വിളിച്ചു നടക്കുന്നവനോ? വെയിലുള്ളപ്പോൾ മാത്രം പുല്ലുണക്കാൻ വിധി തന്നൊരു സമയം, പക്ഷേ, ദൂരെ ആകാശം വീണ്ടും കറുത്തു തുടങ്ങുന്നു. ഭയപ്പെടാതെ ഞാൻ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ കാട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങട്ടെ, എല്ലാ ഉള്ളിലും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ തീരമില്ലാത്ത വി...