എഴുത്തിലെ കുഞ്ഞു ചുവടുകൾ

എന്റെ ഈ വിചിത്രമായ കീബോർഡ് വീണ്ടും കേടായിരിക്കുന്നു. അറ്റത്തുള്ള നമ്പർ കീകളൊന്നും പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല, 5-ഉം 6-ഉം ഒഴികെ. ബാക്കിയുള്ളവയ്ക്കായി എനിക്ക് നമ്പാഡ് (numpad) ഓൺ ചെയ്യേണ്ടി വരും. ഈ കീബോർഡുമായി മല്ലിടുമ്പോൾ, നമുക്കെല്ലാവർക്കും സംഭവിക്കാൻ പോകുന്ന ആ സത്യത്തെക്കുറിച്ച്, മരണത്തെക്കുറിച്ച്, അസ്വസ്ഥമാക്കുന്ന ഒരു വിചിത്ര ചിന്ത എന്നിലുണ്ടായി. മരണം മാത്രമാണ് ഏക ഉറപ്പുള്ള കാര്യം, എങ്കിലും അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. നമുക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നത് സങ്കടകരവും അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്നതുമാണ്, എന്നാൽ നമ്മുടെ സ്വന്തം മരണം ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തമായി നമുക്ക് തോന്നുന്നു. അത് ഏറ്റവും വലിയ ട്രാജഡി തന്നെയല്ലേ? കാരണം, അപ്പോൾ നമ്മളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ ലോകം അവസാനിക്കുകയാണല്ലോ. മരണവും പ്രിയപ്പെട്ടവരിൽ നിന്നുള്ള വേർപാടും എന്നെ സങ്കടപ്പെടുത്തുന്ന ആ വികാരത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്റെ അമ്മയുടെയും സഹോദരിയുടെയും മറ്റുള്ളവരുടെയും കാര്യം എടുത്താൽ, 'പ്രിയപ്പെട്ടവർ' എന്ന പട്ടികയിൽ അവർ ഉൾപ്പെടുമെന്ന് അവർ സമ്മതിച്ചെന്നു വരില്ല; കാരണം ...